Home About
© Hugo@Kaagman 2016

The Art of Stencil  

 In the late seventies I discovered the

technique of cutting images and spraying

them on walls in Amsterdam. I started a

gallery with an Art-Walk-In-Service and from

that on I was a stencil junkie. Cut and shoot,

bomb the city walls with hyper realistic

images. 

Supplies Stencils Plates Paintings Animation Walls Cut !!! Contact

Stencil, pochoir, sjablonen. Cutting is a

hell of a job, you need vision and

patience. And you must have ideas about

what to cut. After that you must spray

carefully, not too much because of

drippings, and use tape to cover parts

you want to keep clean. While cutting

goes slowly, the spraying goes quickly.

That is why it is perfect for illegal

actions. But is also perfect for

transferring any image on anything you

want. Yes, we can be human printers in

these post-modern times with almost

prehistoric ways to do it. Enjoy some

examples on this site and don’t forget to

click on the links for more.

Hugo Kaagman 2016

INTERVIEWHUGO KAAGMAN .............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
B
eetje onrustigmisschien, dacht hijvoordat hijerin trok.Maar HugoKaagman heeft zijnhuurcontract met Pro Rail weer verlengd. Voor hetvijfde jaarheefthijeen atelierop het perron tussen spoor 1 en 2 op stati- on Amsterdam RAI.De voormalige stationskiosk is deideale werkomge- ving voor de graffitikunstenaar, al was het maar omdathij er keihard muziek kan opzetten. Treinen razenvoorbij, conducteurs steken hun hand op, reizigers onder- werpenzijndoeken aaneensoms fronsendeblik.Want: aanallekanten glas,het isdeideale uitstalkast.Een ‘praktische oplossing’noemt Kaag- man(1955) het.‘Ikkanlaten zienwat ik wil.Ik krijg reacties. Hierwerk ik voor publiek.’ Vandaag ishet rustig,de RAIis nog inafwachting vande MiljonairsFair (‘en die mensenkomen sowieso niet met de trein’). Maar wanneer de Huis- houdbeurs losbarst, kan hij zijn lol op. ‘Vrouwendie op deramen bon- ken, gekke koppentrekken.’En dan kan hetzijn dathij opdatzelfde mo- ment bezigis met‘heftige dingen’– Pim Fortuyn, Volkert van der G., zoals opde fotodievoorkomt inStencil King, hetoverzichtsboek datvorige week verscheen. Een drukte van be- lang op het perron; en als je goed kijkt, zieje inhet rommeligeatelier het kale hoofd van Pim Fortuyn in een oranje kleurvlak liggen. Wo r k a h o l i c The Dutch Godfather of Stencilgraffiti is deondertitel vanzijn boekStencil King.Eerder verschenenwel‘kleine boekjes’, maarzo’n serieuzeuitgave waser nogniet.Door collegaLaser 3.14 kwam hij op hetidee, van wie Le- bowski PublishersAre You Reading Me?uitgaf. Enigszins verbaasd was Kaagman –mompelt: ‘Ben misschien gewend geraakt aan nee.’Wat bleek? Uitgever Oscar vanGelderen van Le- bowski is nietalleen een liefhebber vanstreet art, hij reist ervaak voor naar Engeland –waar het tegenwoor- dig gebeurt,met dankaan ‘soulmate’ Banksy –en: ‘Hij weet er meer van dan ik.’ Een kroon op het werk? ‘Ik ben al meer dandertig jaarbezig. Overnog eens dertigjaar ben ik 84,dus…’ Nu moethetgebeuren, wilhijmaarzeg- gen, zoveel tijd heeft hij niet meer. Stencil graffitiis deEngelseterm; Hugo Kaagman maakt sjabloon- kunst.Sinds jaarendagsnijdt hijsja- blonen uitin kartonen spuitdie met airbrush of spuitbusop canvas, hout, keramiek,vliegtuigen zelfs(vanBri- tish Airways).Ook inopdracht dus,
voor de openbare ruimte. Op spoor 2B vanAmsterdam CS bij- voorbeeld zit de bekabeling, die werd verlegd van ondergrondsnaar de overkapping,verstopt achtereenta- bleau van treinmotievenin Delfts blauw vanKaagmans hand. Enin de Enschedese wijkRoombeek werkthij nu aan de ‘betegeling’–enorme meta- lenplatenzijn het,ookinDelfts blauw –van het ketelhuisdat Archi- tecten Cie daar neerzette voor ener- giebedrijf Essent. Intussenproduceerthij inzijnate- lierbijna alseen bezetene.‘Iemand van Sotheby’s zei tegenme: je moet niet zoveelmaken, datis slechtvoor de prijs. Maar ikben een workaholic.’ Een enkel keertje spuit hij nog wild, il- legaal. ‘Als ik dronken ben.’De laatste keer dathij werd opgepakt: ‘Zatik in decel metiemanddie hadingebro- ken en computershad gestolen.’Ter - wijl híj de wereld alleen maar mooier wilmaken! Hijzegthet Banksygraag na: ‘Het probleem van graffiti is dat er niet genoeg van is.’ Zijn recente vrije werk is kleurig, prikkelend en politieker dan tevoren. ‘Scheringa –die hebik niet gemaakt’, zegthij.Hetis ersimpelwegnietvan gekomen, door de drukte van Ensche- de en de voorbereidingvan het boek. Aande anderekant:zoveel plezieris er aan die ‘rotkop’niet te beleven. Hoe grootzijn beeldarchiefis? Hij zou het niet weten, maar 100 duizend sjablonen zijn het wel. En ja, het komt voor dat hij juistdie ene gebruiken wilmaarniet vindenkan.Dansnijdt hij met zijn Stanleymes toch maar gauw een nieuwe. I happen to cut faster than I draw , schrijft hij in zijn boek. Geert Wilders (meten zonder Bea- trix-kapsel)zitin zijnbeeldbank,net
als Johnny Jordaan en Willy Alberti, de DalaiLama, Kaagman zelfop de fiets, Moorsepatronen, helden voor- beeld Lee ‘Scratch’Perry, een haring- eter, hetzebramotief, Oplandsneu- tronenbomvrouwtje, minaretten, Bri- gitte Bardot (‘die haren,datispokke- werk’). In Kaagmanscollages vind je evengoed de grafische traditie van Es- cher terugals de popartvan Warhol en depunkgedachte DoIt Yourself, naast oer-Hollandseiconen enAfri- kaanse en Arabische motieven. Canvasje DatDelfts blauw,hij liepermee voor de troepen uit –voordat Marcel Wandersen anderevooraanstaande dutch design-types zich ermee inlie- ten. Kaagman had in1990 een stipen- dium gekregen en was van plan weer op reis te gaan, naar Paaseiland. Maar zijn toenmaligevriendin, punkdich- teres DianaOzon, wildein Nederland blijven omeen boekte schrijven.Die studiereis werd ‘culturele antropolo- gie in eigen land’. Met z’n tweeën gin- genze metde filmcamerain deaan- slag naarVolendam, Marken,de Keu- kenhof. Bloedserieus was het nog niet, maar met één klein Delfts blauw ‘c a nv a s j e ’hadKaagman (‘Ikhad met- een de juiste kleuren’) al wel een beet- jedesmaak tepakken.Ofschoonhet vooral voortborduurdeop zijnwerk met Marokkaanse tegelmotieven. Kaagman: ‘We zijn gewoon achter deJapanners aangelopen.Wedach- ten: wegaan Nederlandbekijken doorhun ogen.’Kaagman kochtkle- derdracht, die DianaOzon aanpaste. Hij merkte Indiase invloeden op in de weefsels. En hij zag bij de Keukenhof hoe de toeristen zich linea recta uit de bus op de souvenirwinkel stortten. ‘Helemaal fantastisch was het Nati- onaal FolkloristischDanstheater. Daar gaan ook van die groepen naar- toe –geenenkele Nederlander na- tuurlijk. Sunderklaas van Ameland, dat was het allermooist. Het verhaal is dat meisjesdie zichnazonsondergang opstraatwagen, gepaktmogenwor- den door boemannen. Echt Afrikaans zagen die eruit, met maskers, alsof we in de rimboe waren. ‘Dat zijnvan die dingendie Neder- landers nietweten: dat wijook maar een tribe zijn, eenvreemdestamei- genlijk, met allemaal gekke rituelen.’ Kaagman verdiepte zichin de ge- schiedenisende –Chinese –oor- sprongvanhet Delftsblauw.Enont- dektedat het‘helemaal nietnationa- listisch en kleinzielig is: het is een we- reldkunst’.‘Wat dieChinezendeden, was veel mooier dan wat de Nederlan- dersdeden. Dathebik trippendmet griep inbed liggenbestuderen. Daar-
Schilder des vaderlands
Na dertig jaar noeste arbeid is er een overzichtsboek. Sjabloonspuiter en ‘dutch godfather’Hugo Kaagman krijgt de credits die hem toekomen. In zijn oer-Hollandse collagestijl mixt hij nostalgie met actuele thema’s. ‘Helemaal niet kleinzielig en nationalistisch.’ Door Nicoline Baartman
  ‘Dat wij ook maar een tribe zijn, een vreemde stam eigenlijk, met allemaal gekke rituelen’
nabenik ermeegaanexperimente- ren en die prachtige patronen gaan uitsnijden. Eenwereld gingvoor me open. Het lijkt ouderwets, maar het is nieuw. Kon ik lekker mixen dus.’ Folklore Wat eerst hartstikke fout was, ‘nos - talgievanje opaenjeoma’, isnude moeitewaard; Kaagmanheefthet zien veranderenin deafgelopen tien jaar. Niet alleen is folklore en ambach- telijkheid een gewild thema in het he- dendaagsdesign, hetGemeentemu- seum in Den Haag is zelfs een website begonnen, delftsaardewerk.nl,bij wijze van digitaal kenniscentrum. VolgensKaagman heefthet alleste maken met hetintegratiedebat. ‘Als je van mensen verlangtdat ze inbur- geren, moet je wel eerst weten wat de Nederlandse identiteit is. De opkomst van Fortuynen Wildersheeft deinte- ressein nostalgieen geschiedenisze- ker aangewakkerd.’ Zijn portrettenvan JohnnyJordaan en Willy Alberti inDelfts blauw zijn vorig jaar alsillustratie opgenomen in Decanon vanAmsterdam–ook een tekenvande tijd.Terwijldatzelfde werk eerder een redenwas om een subsidieverzoekaf tewijzen,‘zijnde niet van belang voor de Nederlandse kunst’. Kaagman laat zich er niet door kisten. Alsdutch godfathervaneen be- weging die internationaal meer dan ooitin debelangstelling staat,krijgt hij steeds meer de credits die hem toekomen. Zijn uitgever heeft hem al- vastuitgeroepentot ‘schilder des va- derlands’,met eenvastbeeldhoekje waarin Kaagman reageertop de actu- aliteit (lebowskipublishers.nl). En En- schede kanstraks in februari,als het 45 meter hoge ketelhuis klaar is, trots zijn op‘het grootste gebouwter we- reldin Delftsblauw’. Grolsch,een brandweerman en een jonge Jan Cre- mer zijn een paar van de iconen in de canon van Enschede,die Kaagman speciaal daarvoor maakte. Nunog eenrianteoverzichtsten- toonstelling, liefst in het Stedelijk. En Kaagman is happy. Hugo Kaagman, Stencil King. Lebowski Publishers; 160 pagina’s; 19,90euro;isbn9789048802753
1955-geboren in Haarlem, studeert sociale geografie in Am- sterdam (kandi- daatsexamen) 1976-verblijft een paar maanden in Marokko 1978-maakt zijn eerste sjabloon jaren zeventig en tachtig: maakt deel uit van kraak- en punkscene in Amsterdam; rei- zen naar Afrika 1988-eerste expositie, in The Living Room 1990-ontdekt Delfts blauw 1994-medewerking aan Huis ten Bosch in Nagasaki, Japan 2008-enige Nederlandse             graffitikunstenaar op             Cans Festival in Londen 2008-beschildert vissershuisje Zui- derzeemuseum, Enkhuizen 2010-opening Stadshaard             Roombeek, Enschede Hugo Kaagman woont in Amsterdam met Jeannette Dekeukeleire,  galeriehouder van Artkitchen. Ze hebben een dochter Melody (14) en een zoon Floris (10). Heden: overzichtsexpositie in Artkitchen Amsterdam, www.artkitchen.nl.
C. V.
Volkskrant 9 september 2009 HugoKaagman 
Foto Bart Mühl
VK 09-12-09 katern 2 pagina 26
Schutting deel Amsterdam - Noord 1014 - 2016
Cover for Outlook Magazine 163, China 2016
Works for Urban Nation exposition, Berlin 2015
Home