'Ik wil een hond Delfts blauw spuiten'

Interview met Hugo Kaagman

Hugo Kaagman is een bekend Nederlands graffitikunstenaar. We strijken neer met Hugo in een christelijk cafeetje in Amsterdam. En dat voor een atheïst. Een zeer praatgrage atheist... Over zijn boek, de hele Amsterdamse geschiedenis, alle betekenisvolle street art-artiesten, Kaagman is een vat boordevol interessante informatie.

Waarom stencil je?
"Dat was door een combinatie van Dr. Rat, die was in Engeland geweest en had prachtige ballonletters gezien in het boek "Watching my name go by", en een metro-opening waar ik ook geweldige letters zag. Na die tijd ging ik de kop van onder andere Bob Marley tekenen en dat op de muur spuiten. Echt fantastisch. In die tijd stencilde ik ook al met een stencilmachine, ja lekker verwarrend, maar stencillen is net als sjabloon eigenlijk gewoon een rotwoord. Maar goed, ik was daar fulltime mee bezig, want alles kan op alles, t-shirts, leren jassen, schoenen... Alles dus. Behalve gele oliejassen, dat blijft jarenlang plakkerig".

Wat is het vreemdste of opvallendste wat je ooit gestencild hebt?
"In '88 vroeg Erwin Olaf of ik een model van hem in zebra wilde spuiten. Nu wilde ik dat al een hele tijd, naar aanleiding van Keith Harings creatie van Grace Jones. Maar ik wil nu nog steeds een hond Delfts blauw spuiten, haha, dat lijkt me echt geweldig".

Wat was je allereerste tag?
"Nou, ik ben op mijn 14e begonnen met liften, begin jaren 70. Lekker gratis overal komen met je slaapzak. Dan heb je dus een vilstift nodig om op borden te schrijven. Als ik me dan verveelde ging ik een beetje tekenen op verkeersborden en de vangrails enzo. Dat was nog niet als kunst of als punk bedoeld".

In hoeverre heeft de punkstijl jou beïnvloedt?
"Heel erg veel. Voor mij was de hippietijd, maar toen ik naar Amsterdam ging verhuizen en Aardrijkskunde studeren, was iedereen ineens heel erg burgerlijk. Lang haar wilde al niet meer zeggen dat het een gelijkgestemde was. Ik knipte ook mijn haar kort en zag toen er ineens heel normaal uit, haha, best lekker. In '77 was iemand naar Engeland geweest en kwam terug met gefotokopieerde briefjes over punk, de muziek enzo. Ik was in die tijd heel erg bezig met anarchisme, ging naar de lezingen van Anton Constance in het Van Goghmuseum, was fan van Wim T. Schippers. Hij inspireerde zich door het dadaïsme, wilde dingen ontregelen. Net als Malcolm McLaren en zijn vrouw Vivienne Westwood, die maakten punkmode. Helemaal top. Punk gaat echt over niet wachten, gewoon doen. Dat trok me wel aan".

Wat is voor elk decennium een hoogtepunt?
"Nu is het hoogtepunt wel het stadshart in Enschede. Een warmtekrachtcentrale, het grootste gebouw dat ik ooit heb gedaan. In de jaren '80, na de pessimistische punktijd, dat ik dacht dat het niet meer beter zou worden, toen ging het supergoed met de kunst. Toen merkte je dat je er echt wat mee kon doen, mee groot kon worden. Kijk, geld is voor mij vrijheid, ik vind geld an sich niet zo belangrijk, maar ik heb het wel nodig om vrij te zijn".

Had je dat voor mogelijk gehouden toen je je eerste tag zette?
"Haha, nou, het kon toen twee kanten op, of de wereld zou vergaan en dan zou ik gaan protesteren, of ik zou het gaan maken. Maar het is wel goed gegaan".

Hoe verklaar je dat al bijna 40 jaar succes hebt?
"Tsja, gewoon hard werken. En mijn boek heeft ook zeker een boost gegeven, ook al komt het uit de literaire wereld. Als je je aanmeldt voor een museum zijn ze al minstens vier jaar volgeboekt. Er zijn weinig mogelijkheden in de kunstwereld".

En hoe blijf je al die tijd geïnteresseerd in je werk?
"'t Is een techniek. Overal waar ik was, Marokko of waar dan ook, nam ik dingen mee. Ik haal mijn inspiratie voornamelijk uit de muziek, punk, soul, hiphop, tegenwoordig rai (moderne arabische muziek, red.). Dus elke keer leer ik wel weer wat nieuws, probeer ik weer wat nieuws. Dat Delfts blauw heeft me ook echt een kick gegeven, daar kon ik heel ver mee vooruit. En straks wil ik wel echt weer de straat op".

Is dat Delfts blauw een ode aan Nederland?
"Ja, absoluut. Ik hou echt van Nederland hoor, je hebt hier alle stijlen. En vroeger waren hier hele toffe mensen, Theo van Gogh, Herman Brood... Alle leuke mensen zijn dood, niemand durft er meer voor in de plaats te komen. Dat is jammer. Ha, toentertijd heb ik zelfs nog een joint gerookt met Ed van Tijn, dat kon toen gewoon. Nu is Engeland veel hipper, zowel qua muziek als street art. Daarin loopt Nederland wel echt achter".

Laatste vraag, waarom heb je nooit een geheim gemaakt van je identiteit?
Dat komt door al die veranderingen. Begin jaren '80 heb ik wel verschillende namen gehad. Hugo K-man, Hugo Zebra, maar op een gegeven moment dacht ik, ja zeg, ik maak gewoon kunst. Daarom heb ik mijn eigen naam gekozen. Maar da's misschien wel het stomste wat ik gedaan heb haha. Ik had beter een flistende naam kunnen bedenken".

Auteur: Annelies Omvlee

Copyright © 2010 Studenten.net - Gepubliceerd op 13-04-2010